…unique me

i am so restless…hay! sleepless nights! wheew! konti nalang..

..minsan kailangan nating tanggapin na hindi lahat ng ating kagustuhan ay masusunod…mahirap paniwalaan sa una…pero kailangan tanggapin…Pero napakagandang alalahanin ang mga bagay na nagbigay sa atin ng kasiyahan..mga bagay o tao na nagbigay sa atin ng inspirasyon at lakas para magpatuloy…Ngunit, nasubukan mo na bang alalahanin o isipin na ang mga bagay o tao na ito ay maari din palang mawala…para ng hanging lang na dadampi sa iyong mga pisngi…subalit…hindi natin maikakaila na sa mga pagkakataong yaon ay kung minsan nangingibabaw pa rin ang mga positibong bagay. Minsan, nakukuha nating magalit…mainis…halos sumigaw sa hadpi..magwala sa sakit…

pero bakit ganon?…patuloy pa din nating binabalikan ang mga masasayang araw…nakakalimutan natin ang anumang sakit na ating nararamdaman…

ako nga ba’y tunay na nagmamahal?

…this will not take long! i just would like to thank all of you guys for always supporting me. For all the hugs and kisses, thank you…for lending me your ears and shoulders..thanks…for giving me tissues or even your own hankies to wipe my tears, thank you…for all the advice and everything..salamat! for all the efforts and appreciation, thank YOU. i cant imagine my life without all of you guys. You were my anchors…my shoulders…and my strength (God as well of course). Thanks you for believing in me…for making me believed that life somewho is fair (for other it may not)…i thank God for giving me wonderful gifts like you. i may not be rich in material wealth but i believed that i have great great great friends like you which i consider treasures more than diamonds…lastly, you also made me believed that there is still rainbow after the rain.

hanggang kailan ko kaya mararamdaman ang ganito?